Natasja Briers wint beste kortfilmprijs

Gefeliciteerd met deze erkenning voor jouw werk. Had je verwacht dat je zou winnen?

“Nee, totaal niet. Als maker geloof je natuurlijk in wat je maakt, maar dat betekent niet dat je verwacht dat je er prijzen mee wint. Het is een competitieve wereld, met enorm veel talent. Alleen al geselecteerd worden voor de Kortfilmcompetitie vond ik een eer. Toen ze zeiden dat Still Life gewonnen had, moest iemand me echt even knijpen. Het voelde heel onwerkelijk.”

Waar gaat Still Life over?

“De film speelt zich af in een dystopische toekomst waarin stilte door de overheid wordt opgelegd. Geluid, expressie en kunst zijn verboden. We volgen een jonge vrouw die voor het eerst in contact komt met een groep mensen die muziek, dans en kunst probeert te bewaren. Haar broer, een wetshandhaver, gaat haar achterna en probeert haar het zwijgen op te leggen.”

Waar haalde je de inspiratie voor deze film vandaan?

“Het begon als een stilistisch idee: een rebellie van muziek tegen een wereld waarin stilte de norm is, verteld als een stille film. Ik heb altijd graag met genres en verschillende tijdperken gespeeld. Ik had het idee eerst weggegooid omdat het inhoudelijk leeg was, maar het bleef terugkomen. Ik geloof erin dat koppige ideeën uiteindelijk de beste ideeën zijn. Je moet ze alleen de kans geven om te rijpen. Toen ik aan mijn masterproject aan Sint-Lucas in Brussel begon, was de tijd daar en begon ik het idee inhoudelijk vorm te geven. Als maker kijk je altijd naar jezelf, je omgeving en de wereld waarin jij je begeeft. Ik vind het verontrustend hoe de wereld van vandaag soms bijna onheilspellende vormen aanneemt. Denk aan oorlog, censuur en onderdrukking. Dat raakt me, het onrecht. Via film kan ik daarop reageren. Bovendien ben ik een enorme fan van het dystopische genre. De inspiratie is niet ver zoek.”

Waarom koos je voor een verouderde filmtechniek als expressievorm, voor een verhaal dat zich in de toekomst afspeelt?

“De film speelt zich af in de toekomst, maar bevat ook veel verwijzingen naar het verleden. Zo gebruik ik onder andere archiefbeelden van de aanval op Pearl Harbor. Mensen linken dat meteen aan hedendaagse oorlogen. Dat maakt de film tegelijk historisch en actueel. Door het verhaal te gieten in de vorm van een stille film wilde ik een extra narratieve laag toevoegen. Met het ontbreken van gesproken woord en het toepassen van pure beeldtaal, komt de boodschap van het verhaal des te krachtiger over.”

Waren er momenten tijdens het draaien die bijzonder of vormend waren?

“Het was een studentenproductie, dus eigenlijk was alles intens en onverwacht. Maar één theatersequentie blijft me het meest bij. De hoofdrolspeelster moest een dans uitvoeren in een klein theater in Gent. Ik zette muziek op en ze gaf zich volledig over. Iedereen stond te huilen, zelfs de technische crew. Het is voor mij een heel persoonlijke film. Op zo’n moment is het bijna alsof je een deel van jezelf tot leven ziet komen.”

Hoe heb je het festival ervaren?

“Het was een warm welkom. We waren er met het hele team en het was bijzonder om de film samen op een groot scherm te zien. Je voelt de verbondenheid met andere makers die allemaal hun eerste stappen zetten. Ik had totaal niet verwacht dat ik zou winnen, dus ik had geen speech voorbereid. Opeens staan er microfoons voor je neus en moet je iets inspirerends zeggen. Ik weet niet eens meer wat ik gezegd heb. Maar het was geweldig om tussen mensen te zitten tegen wie je opkijkt en dat je hen collega’s mag noemen.”

Wat wil je de komende jaren bereiken?

“Filmmaker zijn is een onvoorspelbaar beroep, maar ik wil vooral blijven groeien: in wat ik maak, in de mensen die ik leer kennen, in de omvang van mijn films. Een langspeler of een serie maken is een droom, maar dan wel met de middelen om de verhalen te vertellen die ik wil vertellen.”

Welke raad heb je voor jonge makers?

“Volg je intuïtie. Laat je niet afleiden door wat anderen zeggen. Sta open voor goede raad, maar blijf trouw aan wat jij wilt vertellen. Ik heb vaak getwijfeld en ben soms tegengewerkt, maar door mijn eigen pad te blijven volgen, heb ik toch mooi deze prijs in de wacht gesleept.”